Kübra Erbayrakçı

Aralık
Aralık ayında gözümü açtım dünyaya. Sanki yeniden doğmuştum. Uzun süredir yatağa bağlanmışım; kimi komadaydın derken, kimi de uyuyordun diye sitemde bulunuyordu. Oysa ben ne dünyadaydım ne de diğer tarafta. Boşluk..
Hatırlamıyorum
Rüzgârın uğuldayan sesini işitiyorum. “Gözlerim”… Göremiyorum. Her yer kapkaranlık. Aklımdan bir şeyler geçirmeye çabalıyorum, olmuyor. Elimde ıslaklık, sırılsıklam olmuşum. Yağmur yağıyor sanki. Elime birisi dokunuyor ve ben uyanıyorum. Odanın içi..
Küllenen Sevgi
Elimde tuttuğum anahtarı avucumun içiyle sıktıktan sonra karşımda öylece bana bakmaya devam eden kadının gülümsemesini hatırladı hafızam birden. Güzel günlerimizin en neşeli olduğumuz anlarında dinlediğimiz şarkıların sözleri ağzımda dolana durdu...