Güneş

/ 20 Mart 2022 / 356 views / 1 Yorum
Güneş

Ayaklarına prangalar vurulmuş mahkumlar gibi hissediyorum şu an kendimi. Onlar yürümemek için
direndikçe ben daha fazla çabalıyor, karnım sırtıma yapışmış vaziyette, karla kaplı şehrin dört bir
yanını dolanıyorum yiyecek bulabilmek için. Gecenin kapkara örtüsü altında, ayazın etkisinden buza
çekmiş karların altında yiyecek arıyorum umutsuzca. Karnımın gurultularını kulaklarımda duyuyorum.
Benden başka ne insan, ne hayvan var; bu lambaları bile sokaklarına küsmüş gibi duran köhne şehirde.

Ne kadar zaman oldu annem ve babamı kaybedeli tam hatırlamıyorum. Belki iki belki de üç ay. Ne
vardı sanki ormanda rengarenk kelebeğin peşine düşecek? O uçup gittiğinde yolumu kaybetmiş
evime dönememiştim. Anne babamı da göremedim bir daha o günden sonra. Golden cinsi, sarı tüyleri
olan yavru bir ķöpeğim ben. Adım Güneş. Pırıl pırıl bir günde, birdenbire yağmur bulutların arasında kaybolan güneş gibi kayboldum ben de.

Günlerce dolandım, aç kaldım, susuz kaldım. Piknikçilerden arta kalanları yemek istediğimde büyük
köpekler bana izin vermediler, kovdular. Bir kaç kez aynı olay tekrarlanınca ormanda barınamayacağımı anlayıp, şehre inmeye karar verdim. Belki kendime barınacak bir yer ve yemek bulabilirdim. Günlerce yürüdüm ve şehre ulaştım. Bu arada havalar iyice kötüleşmiş her yeri kar
kaplamıştı. Çöpler bile karların altında kalmış, bir de buzlanınca, ulaşmak imkansız hale gelmişti.

Arada tek tük bir aşağı bir yukarı gidip gelen insanlar görüyordum. Buzda kaymamak için penguenler
gibi yürüyüp geçiyorlardı yanımdan. Bu hâlleri komik geliyordu bana ama açlıktan gülecek halim bile
kalmamıştı. Acaba ben görünmez mi olmuştum? Çünkü kimse yiyecek bir şey vermiyordu bana.

Yoluma devam ederek, çorbacı olduğunu düşündüğüm bir dükkanın yanındaki bir apartman kuytusuna uzandım. Bu şehir çok büyük olmadığı için fazla dükkan yoktu çarşıda. Bazıları akşam üzeri kapatıp gidiyor, ertesi sabah geliyorlardı, tekrar dükkanı açmaya. Ama kimsenin aklına da bana bir lokma ekmek olsun vermek gelmiyordu nedense? Biliyordum onlar kötü insanlar değildi, hayat onları o kadar çok yoruyordu ki, neredeyse kendi varlıklarını bile unutmuş gibiydiler.

Oturduğum yerde bunları düşünürken açlık ve yorgunluktan gözlerim kapanmaya başlamıştı.
Uyursam, açlığımı daha az hissederim belki diye düşündüm. Gözlerimi kapatmış, tam uykuya
geçeceğim sırada bir hışırtı sesiyle gözlerimi yeniden açtım. Küçük bir çift ayak duruyordu başımın yanında. Hafifçe başımı yukarıya doğru kaldırdım. Sekiz ya da dokuz yaşlarında, eli yüzü kir pas içinde
bir çocuk, elindeki yarım ekmek dönerden büyükçe bir parça koparmış uzatıyordu bana. Önce tepki
vermemeyi düşündüm. Ne kadar aç olsam bile, belli ki o da benim gibi hem kimsesiz, hem de açtı. Sonra bana doğru eğildi ve başımı okşadı.

“ Hadi ye, zayıflığından anlıyorum sen de açsın benim gibi. Kardeş payı yaptık işte” dedi.

Daha fazla dayanamadım. Günlerdir aç olmanın vahşice iştahıyla önce koklayıp , sonra bir güzel yedim uzattığı ekmeği. Küçük arkadaşım da apartmanın kuytusundaki merdivenlere oturmuş elindeki ekmeğini yemeğe çalışıyordu. Yalana yalana gidip ayakucuna oturdum. Bir eliyle başımı okşuyor, diğer eliyle de ekmeğini tutuyordu.

“Ne güzel bir köpeksin sen. Çok da aç kalmışsın sanırım. Yoksa seninde ailen yok mu benim gibi?”

Dediğinde az önce birazcık yemek gönderebildiğim midem birden kasıldı. Kendimden çok onun
haline üzülmüştüm aslında. Bu soğukta küçük bir çocuk olarak, sıcacık yuvasında ailesiyle birlikte olmalıydı. Küçük arkadaşım anlatmaya başladı.

“ Annemi ve babamı bir trafik kazasında yedi yaşındayken kaybettim. Başka kimsem olmadığı için,
kaza yerine gelen polis amcalar beni yetiştirme yurduna verdiler. Kazada çok korktuğum için epey bir süre konuşamadım, adeta dilim tutulmuştu. Konuşmak için çabalıyor, ağzımı açıyordum ama sesim çıkmıyordu. Bu nedenle okulumu da bırakmak zorunda kaldım. Bütün gün, yurtta benden büyük çocukların ayak işlerini yapıyordum. Çünkü yapmayınca beni ya dövüyorlar ya da Müdür Amcaya şikayet ediyorlardı. Yani senin anlayacağın ya çocuklardan ya da Müdür Amcadan dayak yiyordum”

Karnım biraz olsun doymuş, üzerime bir uyku hali çökmüştü ama küçük arkadaşımın hikayesi o kadar
hüzünlü ve acıydı ki merak ediyordum doğrusu, uykuya biraz daha direnmeye karar verdim. Devam
etmesini istediğimi anlasın diye, başımı sevgiyle bacaklarına sürttüm. Anlamıştı sanki ya da zaten
anlatmak istiyordu.

“Güzel köpek, demek benim hikayemi dinlemek istiyorsun. Ee arkadaş olduk artık, devam edeyim de
dinle” dedi.

“Yurtta dayak ve üzüntü ile geçen bir yıldan sonra artık her şeyi öğrenmiş, yurdun tüm düzenine alışmıştım. Ama ne yaparsam yapayım dayak yemekten kurtulamıyordum. Bir türlü beni aralarına almak istemiyordu diğer çocuklar. Her hareketim, her davranışım suçtu onlar için. En sonunda yaptıklarına dayanamadım ve yurttan kaçtım. Nasıl olduğunu ben de bilmiyorum ama kısa bir süre
sonra konuşmam da geri geldi. O günden beri sokaklarda yaşıyorum. İlk zamanlarda gidecek yer bulamadım. Hem saklanacak, hem kalacak yer bulmak zor oldu. Sonra şehrin uzaklarında yapılan, bekçisi olmayan atıl durumdaki inşaatları keşfettim. Kimse gelip gitmiyordu oralara. Gündüz şehre gelip, çöplerden yemek bulmaya çalışıyor, bulursam yiyor bulamazsam aç yatıyordum. Sonra karton ve kağıt toplayan çocuklar gördüm. Gizlice onları takip ettim. Tüm gün şehri dolaşarak karton, kitap,
eski gazete gibi şeyler topluyorlar, akşam olunca da topladıklarını bir depoya götürüp, tarttırdıktan sonra da para alıyorlardı. Ne kadar sevinmiştim görünce sana anlatamam. Çünkü para kazanacak iş bulmuştum kendime. Yatacak yerim vardı, para kazanınca da karnım doyacaktı daha ne isterdim ki? Zaten istesem de hayat verir miydi bilmiyorum? Bir günde her şey tepetaklak olmuş, bütün hayatım değişmişti. Karton toplayan çocuklar depoyu terk edince, hemen depoya gittim. Temiz yüzlü bir amca beni karşıladı. Sana anlattıklarımın hepsini ona da anlattım. Amca acıdı halime.

“Yuvada kalmaya devam etseydin oğlum, okula gider bir meslek sahibi olurdun.” dese de sonunda
bana yardım etmeyi kabul etti. Önce yemek ısmarlayıp karnımı doyurdu. Yemeği borç olarak kabul ettiğimi, ilk kazandığım paradan da borcumu ödeyeceğimi söyleyince gözleri yaşardı.

Birkaç gün içinde demirden yapılmış, boyuma göre bir araba ve çuval yaptırmıştı bana. Neredeyse bir yıldır yapıyorum bu işi. Bu günde işimi bitirdim, arabamı kaldığım yere bıraktım, kazandığım parayla yemeğimi alıp inşaata dönecekken sana rastladım. Haa bu arada unutmadan söyleyeyim kaldıģım yeri de, çöpten bulduğum koltuklar, yorganlar ve biraz da mutfak eşyalarıyla güzelleştirdim. Pencereleri olmayan yerleri, kalın naylonla örttüm. Topladığım odunları yakarak geceleri ısınıyorum. Ev olmasa da eve benzedi be dostum. Tek derdim yalnız olmaktı. Dayak korkusundan kimseye yaklaşamadım. Ama her gece yatarken annemden öğrendiğim duamı ettim. Yalvardım Allaha. Bana bir dost, bir arkadaş ver diye. Bak bu gün duam kabul oldu. Allah seni bana gönderdi. Ne dersin? Sen benim dostum olur musun?”

O, hikayesini bitirmiş benden cevap bekler gibi yüzüme bakıyordu. Gözümden akan yaşları ona
göstermeden kalkıp yaklaştım ve yüzünü yalamaya başladım. Bir yandan gülüyor bir yandan bana
sarılıyordu. Cevabımın evet olduğunu anlamıştı.

“ E hadi dostum ne duruyoruz öyleyse burada. Artık evimize gidelim, aç kalmamak için sabah güneş
doğmadan işe başlamamız gerek” dediğinde havladım. Dostluğumuz başlamıştı, ikimizde mutlu mesut
evimize gidiyorduk. Benim de hem dostum, hem de evim olmuştu. Yolda yürürken sürekli bir şeyler anlatıyordu bana, bir ara :

“Benim adım Ercan, her şeyi anlattım ama adımı söylemedim sana. Senin bir ismin varsa bile,
söyleyemezsin biliyorum. Ama senin çok güzel, sarı ve güneş gibi pırıl pırıl parlayan tüylerin var. Senin adın Güneş olsun mu?” dediğinde bir taraftan havlıyor bir taraftan hoplayıp zıplıyordum. O da kahkahalarla benim halime gülüyordu. Ne yorgunluğumuz ne umutsuzluğumuz hiçbir şey yoktu aklımızda. İki dost, yan yana, can cana yürüyorduk artık bilinmez yarınlara…..


SEÇKİN EROLER AVCI
20.03.2022

Benzer Konular
Ses / Yakup Yaşar
Sabah Kahvesi