Zor / Ece Nur Sönmez

Hayatımın en güzel ama bir o kadar zor dönemindeyim. Çok zorlanıyorum, düşüyorum. Hâlâ düştüğüm yerdeyim. Kalkamadım, kalkamıyorum. Bilmiyorum, hiçbir şeyi bilmiyorum. Benliğimi, varlığımı, kendimi… Beni ben yapan ne varsa yok oldu büsbütün içimde. Öyle bir yerdeyim ki şu an. Yalnızlığımla baş başa, avare, derbeder, virâneyim. Hiçim, yokum, büsbütün parçalanıyorum. Korkuyorum. Her şeyden, herkesten, kendimden. Sevmekten, sevilmekten…

Aşkı söylemek doğru mu?

İçten içe sevmek daha mı iyi?

Bunu bilmiyorum. Kalakaldım, kalbim çarpa çarpa yoruldu. Her düşündüğümde yaşadığım kalp atışını anlatmam o kadar imkânsız ki. O kalbin hızlı çarpması, el terlemesi, heyecanlanma durumu ama biliyorsun, onun o olmadığını. Kusura bakma, çok konuştum yine. Çok sıkıldın biliyorum, bıktın benden. Zaten yabancısın bana. O kadar uzaksın. Yıldızlar bile daha yakın bana. Hiç gelmedin bana, benim olamadın. Benimle olamadın. Gözlerine bakamadım. Kaybolduğum o gözlerine. Yok olduğum sesini duymuyorum. Adımı o kıvrımlı dudaklarından duymayalı o kadar uzun oldu ki.

Sensiz zaman durdu ve seni bekliyor. Sen gelmedin bana hiçbir zaman. Gelmeyeceksin. Seni beklemeyeceğim. Beklemem de. Zaten beklesem de olmayacağının farkındayım. Artık olmaz. Olamaz. Olamayız. Seninle iki yabancıyız. Birbirimizi tanımıyoruz bile. O kadar kayb, ıraksın ki bana. Zaman durdu. Ve seni beklemiyor. Bekleyemez. Beklemesin de artık. Değişik hissediyorum. Kayb, yalın ve sessiz bir gece. Tekim, her zaman olduğu gibi. Şu an varsızlığımı yaşıyorum, benliğimle. Huzurlu muyum, huzursuz muyum çözemiyorum. Ne desem anlamsız, tehî. Ağlamak istiyorum, ağlayamıyorum. Mutlu olamıyorum, burnumdan gelir diye. Sevemiyorum, sevilmem diye. O kadar hissiz, sessiz ve zamansız ki…

Yanıyor içim, kül oluyorum, savruluyorum. Savruldukça savruluyorum. Rüzgârla karışıyor benliğim.

(Anlatı kurmacadır) 

Ece Nur Sönmez