MUCİZE / Muhterem Demir Uysal

Sosyal medyada tesadüfen çıktı karşıma. Minik bir desteğe ihtiyacı vardı.  Ben “Minik” diyorum, onun için öyle mi acaba? Ayak üstü, alelacele konuşur gibi kısa kısa mesajlaştık. Sonra birbirimizi takibe aldık. Bazen vaktimiz iki satır yazmak için bile yeterli değildi, bu nedenle sesli mesajlarla haberleştik.”Ha gayret, oldu olacak!” dedik.Umutluyduk. Güç birliği yaptık ve sorunu  hallettik. Daha sonra da birbirimizi gözden kaçırmadık, hep yakın takipteydik. İlk zamanlar, “Tesadüf” ve “Tevafuk” üzerine mesajlaşmıştık.

Bir sabah bana DM’den yazdı: “Birlikte kahve içemeyeceğiz çünkü, farklı ülkelerde yaşıyoruz.””Belli olmaz, ben mucizelere inanırım” dedim.

“Ben de bi’tanem” dedi.”Geldim işte, kahvemi isterim” diyesim var ama, bu mümkün değil.İşe bak! Ev halkı mükellef bir pazar kahvaltısı hazırlarken evin annesi, telefon elinde yazışıyor. İstanbul’a değil, mutfağa ışınlanmam lazım…

Ve kahvaltı sofrasındayım… Aklım, yaşadığım ilginç tesadüf ve mucizelerde. En ilginç olanı zaten hep aklımda, unutmam mümkün değil. Doğduğum ve yirmi yaşıma kadar yaşadığım ülkeye geri döndükten sonra geçirdiğim üç yıl içinde ve sadece bir yıl kaldığım şehirde, üst kat komşum olarak tanıyıp bağımı hiç koparmadığım biri, yıllar sonra bir istekte bulunmuştu:”Bu evrakları bir arkadaşım için Türkçeye çevirir misin?”Bunlar resmi yazılardı. Bir milyona yaklaşan Türk nüfusun içinden beni bulmasına çok şaşırdım. Peki, bu evraklar neyin nesiydi? Yaşadığım ülke Fransa’da ailemiz gibi gördüğümüz bir insanın babasına ait evraklardı.Hemen arkadaşımı aradım:”Ayşe, babanın Türkiye ‘de evlendiği kadının adı Leyla mı?”

“Evet…”

“Boşanma davasının son aşamasında koronadan vefat eden babanın Türkiye’deki adresini söyler misin?”Ayşe sorumu yanıtladı. Söylediği adres ile  evraktaki adres aynıydı.Ayşe, bunu öğrenince merakla sordu:”Bunları nereden biliyorsun?””Babanın, emekli maaşını Fransa’dan almak için yaptığı başvuru evrakları elimde.”

İkimizde şaşkındık. Bu bir mucize olmalıydı. O gün anladım ki, eğer bir şey size gelecekse gelir. Bir milyon insanın içinden sizi bulur ve elinize düşer.

“Olur… Buluşuruz sevgili yazarım, sevgili şairem…”

Kayahan ne demişti? “Yolu sevgiden geçen herkesle bir gün bir yerde buluşuruz…” 

Muhterem Demir Uysal