Uzun Bir Yorgunluk muydu Hayat / Melek Koç

İnsanoğlu doğarken, severken, ölürken hep yalnız olduğunu öğrendiğinde, hayata boş vermesini de öğreniyor. Akışına bırakıyor her şeyi.

Yoksa yoruluyor insan.

Farkında olmadan eskiyor, yıpranıyor, tükeniyor.
Yıllar geçmiş, zaman bitmiş oluyor.
Oysa kabullenmek gerek yalnızlığı.
Kendi yalnızlığında çoğalmasını bilmek gerek. Uzun bir yorgunluk da olsa hayatın her şeye rağmen güzel olduğuna inanmak…

Hani, Kafka diyor ya, “Her düşlediğini yaşayamıyor insan, her düş çiçek açmıyor” diye. Aslında çiçek açmayan her düş, bir umuda, bir beklentiye evrilip, yaşama tutunmak için bir nedene dönüşüyor. Belki de bu yüzden onun kadar karamsar değilim ben.

Yaşama tutunmak!
Bir noktadan sonra belki zor, ama imkansız değil.
Yaş ilerledikçe ilgi duyulan şeyler farklılaşıp, başkalaşırken, azalıyor da.

Arınmış hissediyorsun kendini, herkesten, her şeyden.

Tam da yaşamın  tadına, sırrına varmışken, hala yaşamak istediğiniz onca şey varken, her şeye rağmen aşık, her şeye rağmen umut doluyken… bir melek gelip kulağınıza “Son kullanma tarihin bitti! diyecek.

Aslında gidecek olmak değil, bazı şeylerin yarım kalacak olması üzer bizi. Ne kadar uzun yaşayacak olursak olalım, hep bir şeyler yarım kalır.

Zira çoğumuz ömrümüz boyunca  duygularımızı, arzularımızı, hissettiklerimizi hep eksik yaşamışızdır. Doyasıya, özgürce, alabildiğine, nasıl istedimse öyle yaşadım diyenler de vardır elbet.

Sözüm yaşayamayanlara!

Kendi sularından öteye geçemeyenlere.
Küçük yaşlardan itibaren duygularını bastırmayı öğrenmiş ve başkaları tarafından yönlendirilmiş olanlara.

Mutluluğun bir adım ötede olduğunu bildiği halde, öğrenilmiş bir çaresizlikle bununla başa çıkamayanlara.

Pessoa gibi, hayatta aradığı ne varsa hep kendiliğinden aramaktan vazgeçenlere.

Yaşamla ölüm arasındaki Arafta ne yapacağını, nasıl yapacağını bilmeyenlere.

Tabii ki bu tür kişiler için öğüt vermek gibi bir niyetim yok! Haddim de değil zaten. Sadece her insanın ne olmak, ne yapmak istediği kendi kararı olmalı diye düşünüyorum. Hayallerini gerçekleştirmek için bir çabası olmalı. Zira hiçbir fidanın bir ağaç gölgesinde büyüyemeyeceğini hepimiz biliyoruz.

“Tüm sustukların, tüm kendine sakladıkların
Tüm anlatmak isteyip, anlatamadıkların
Tüm anlatacakların
Tüm anlatmak isteyip vakit bulamadıkların
Tüm anlatmak isteyip sözcük bulamadıkların
Tüm çabaların boş, yankısız…”diyor Ferit Edgü, susanlar ve sessiz kalanlar için.
Ama senin çaban boş olmasın.

Hayatın uzun bir yorgunluk olduğuna inansan da, bir kez daha dünyaya gelmeyecek olduğunu düşün.
Bu dünyada senden sadece bir tane var.
Neden kıymetini bilmiyorsun?
İçindeki çocuğun ve yüreğinin sesini dinleyerek duygularını yaşamak için kendine izin ver.
İnan bana sen çok değerlisin!

Melek Koç

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız…