Dönüş / Ece Nur Sönmez

Merhaba, geri döndüm. Yazılarıma, kitaplarıma, hayatıma döndüm. Nasıl olduğunu anlatacağım. Merak sezinliyorum. Bu satırları yazmaya aniden karar verdim. Ve bunun çok güzel bir sebebi var. O kadar güzel bir sebep ki bu anlatılmaz yaşanır.

Kalbimde bir şeyler var. Aklımı başımdan alan, beni sermest eden, deli divane eden biri var. Beklemediğim bir anda, en yorucu, meşakkatli bir süreçte tanıdım onu. Öyle bir anda girdi ki hayatıma. Sanki onu arıyormuşum yıllardır. Kalbiyle, sevgisiyle beni sarmalayan biri yoktu. Saçımı okşayan, kokumu defalarca içine çeken, beni birkaç dakika görmek için yanıma gelen biri. oldu. Onunla bulduğum huzuru, sevgiyi hiç kimsede bulamadım. İyi ki de bulamamışım. Belki onu bulamazdım, onu tanıyamazdım. Hayat böyle bir şey galiba. Çok istediğiniz bir şeyi vermeyip sınıyor, sonrasında da öyle bir güzellik veriyor ki olmayana iyi ki olmadı diyorsunuz. Aşk, sevgi böyle bir şey galiba. Hele o kişi doğru kişiyse sizden şanslısı yoktur. O şansı buldum.

Gözlerine baktığımda kendimi görmek, onunla bir olmak bütün olmak… Beni o kadar güzel sevdi ki kalbim atıyormuş dedim. Gerçekten üzüntü, keder, hüzün dışında da duygular varmış dedim. Aşk, mutluluk, huzur ve içimi kıpır kıpır eden heyecan duygusu. Uzun süredir heyecanlanmıyordum.

Mutsuzdum. Çirkin buluyordum kendimi. Sadece önemli olan sevmek ve sevilmek değilmiş. Doğru kişiyi sevmek, doğru kişinin sevmesi. Doğru kişi, doğru zaman en önemlisi.

Ruhum ölmüş sanıyordum tâ ki onu tanıyana kadar. Kalbim şimdi onunla, onun için atıyor. Ruhumda, bedenimde, kalbimde, sesimin tınısı, saçımın her bir telinde, hücrelerimin her zerresinde sadece o var.

Başkasına yer yok. Sadece kalbim. Hayatımda böyle şeylere inanmazdım, inanmak isterdim ama beceremezdim. Şimdi beceriyorum. Onunla sevmeyi, sevilmeyi, âşık olmayı beceriyorum. Onu düşündüğümde aklıma gelen şiirlerden satırları da ekleyivereyim. Belki siz de o kişiye okursunuz bu şiirleri.

Benim en sevdiğim II. Yeni şairlerinden Turgut Uyar’ın ‘Göğe
Bakma Durağı’ şiirinden satırları ekliyorum:

‘’senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
seni aldım bu sunturlu yere getirdim
sayısız penceren vardı bir bir kapattım
bana dönesin diye bir bir kapattım
şimdi otobüs gelir biner gideriz
dönmiyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
bir ellerin bir ellerim yeter belliyelim yetsin
seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat
durma kendini hatırlat
durma göğe bakalım.’’

En sevdiğim II. Yeni şairlerinden Edip Cansever’in ‘Yerçekimli
Karanfil’ şiirinden satırları ekliyorum:

‘’Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde
Oysaki seninle güzel olmak var
Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi
Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda
Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor.
Sen o karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte
Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel
O başkası yok mu bir yanındakine veriyor
Derken karanfil elden ele.
Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil
Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk
Birleşiyoruz sessizce.’’

Ekleyeceğim bu şiir yazdığım zamana çok uyuyor ve bende yeri ayrı şiirlerden biridir. Son şiir Cahit Sıtkı Tarancı’nın ‘Desem Ki’ şiirinden satırları ekliyorum:

‘’Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır,
Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor,
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini,
Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,
Senden kopardım çiçeklerin en solmazını,
Toprakların en bereketlisini sende sürdüm,
Sende tattım yemişlerin cümlesini…’’

Eklediğim her bir şiirin bende apayrı ve anısı vardır. Lise döneminde hep şiir okurdum, hep yazılar yazardım. Okuduğum şiirler sadece bu üç şiirden ibaret değildir. Bu şiirler; bana onu hatırlatan, onu düşündüren, onu düşündüğümde yaşadığım hisleri anlatmamı sağlayan şiirlerdendir.

Ece Nur Sönmez