Bir Masal / Ece Nur Sönmez

Kitap okuyan biri olarak bir masalın bitmesi beni çok üzer ama sonra derim ki yeni masallar, yeni dünyalar sunar. Buradaki masal kahramanı benim. Bu benim masalım. Uzun zamandır yazı yazmıyordum. O kadar yorulmuşum ki bunalmışım artık. Kelimeler kalbime geliyor ama dillendirmiyordum. Ne kadar dillendirirsem o acıyı daha da fazla yaşıyorum. O yüzden içimde yaşadım bu süreci, kabuğuma çekilmeyi tercih ettim bir süre. Hatta o kadar kabuğuma çekilmişim ki benliğimi kaybetmişim. Bana iyi gelen şeyleri, kişileri unutmuşum. Kaybolmuşum. Kayboldum. Benliğimi, kendimi, ruhumu, aklımı… O kadar kayb, sessiz ve derin. Hiç bu kadar kendimden kaçmak istemiştim. Farkında olmadan kendimden kaçmayı, kaybolmayı başarmışım. İnsan gerçekten bunu ister mi? Hayat çok değişik bir yer. Olmaz denilen her şey bir anda oluverirken olsun diye direndiğiniz her şey ne yaparsanız yapın olamıyor, olmuyor.

Bu durumu çok yaşıyorum bu aralar. Olmaz dediğim her şey oldu. Olsun diye dualar ettiğim, ağladığım, yalvardığım hiçbir şey gerçekleşemedi. Gerçekleşebilecek mi? Bu sorunun cevabını beklemek, büyük bir sabır istiyormuş. Yaşadığım acının haddi hesabı yok. Kendimi toprağa gömdüm ve ölümle baş başa kaldım. Dipsiz bir kuyudayım. Ucu bucağı olmayan bir zincirle bağlıyım. O zincirleri kırabilecek miyim yoksa o zincirlere bağlı mı kalacağım? Sorunun cevabını hiçbir şekilde bilmiyorum. Şu anda masalımı okuyorsunuz. Satırlarında acı, umutsuzluk, korku ve bir yandan da heyecan, cesaret göreceksiniz. Benliğimi, ruhumu değiştirecek biriyle karşılaşacaktım. Ve hayatım ondan ibaret olacaktı. Bu denli hayatımı güzelleştirirken hayatımı nasıl mahvedeceğine şahitlik edecektim. Tüm hayallerim yerle yeksan olacaktı. Varlığı yetiyordu onu sevmeme. İlk öncesinde fark etmeyecektim ona karşı olan hislerimi. Sonradan anlayacaktım, ona ilk bakışta âşık olacağımı.

O bunu bilmeyecekti. Bilmesini istemiyordum. Ne kadar içimde tutacağımı bilmiyordum. Ondan, kendimden, sevgimden, aşkımdan, bizden kaçacaktım. Biz diye bir şey yoktu. Bana göre bizdik. Ona göre sadece o vardı. Ben hiçbir zaman olmadım. O bunu bilmiyordu zaten. Bilse de umursamayacağını biliyordum. Daha doğrusu hissedebiliyordum. Birisine karşı hiç bu kadar yoğun duygular hissetmemiştim hele de ilk bakışta. Ve içimden ilk geçen cümle onun benim kaderim olacağı. Bir şeyler içime doğmuş gibiydi. Kendisi bunların hiçbirini bilmiyordu. Farkında da değildi bana göre. Daha sonra öğrenecekti. Benim ağzımdan belki de hayatında ilk defa birinden ‘seni seviyorum’ cümlesini duyacaktı. İçimdeki savaş bitmiyordu, uzun bir süre yaklaşık 5-6 sene bitmeyecek fakat etkileri fazla sürecekti. Bunu bile bile ona olan hislerimi söylemeye karar verdim. Kararımın hayatımdaki en büyük kırılma noktası olacağını bilmiyordum. Bilmek de istemezdim zaten. O zamanlar emin olduğum tek şey ona karşı olan hislerimdi.

Kendimden bile bu kadar emin değildim. Onu kendimden daha çok seviyordum. Sadece onu görmek değil onu düşünmek, onu hayallerime katmak hatta onu varlığı bile yeterdi. Aklımı başımdan almıştı. Ne yapıp ne edip kendine âşık etmeyi başarmıştı. Ben onun kadar kimseye âşık olmamıştım. Olamadım. Olmak istemedim. Hayatımda, kalbimde, ruhumda, hücrelerimde, her zerremde sadece o ve onun varlığı vardı. Çok sevmiştim onu. Bu sevgi zamanla beni korkutmaya başlamıştı. Nedenini bilmiyordum. Neden onu sevdiğimi hep düşündüm. Neden onu kalbimde yaşattım? Aşk, sevgi güzel duygular ama ben bu güzellikleri yaşayamadım. Yaşamadım. Ondan başkasını istemedim. O beni sevmiyorken ben onu seviyordum. Sadece onu istiyordum, hücrelerimin her zerresi titriyordu. Sürekli onu görmek istiyordum. Sürekli o vardı. Ben kayb, sessiz, yalnızdım. Zihnim, aklım, mantığım, ruhum, duygularım, bedenim sadece oydu. Âşık olmaktan, sevmekten korkan benliğim ona deli divane olmuştu.

Ece Nur Sönmez