Umudum Kapanmayan Ölü Gözleri / Heybet Akdoğan

ateşi ıslatan terim
isyanı harlar yüzyılıma
zaman
mayası tuttukça canımda
dilim söyleşir bir kölenin yalvarışlarında

ecelimi parmaklarımda tutarcasına
kanayan tenim damlar toprağa
ele avuca sığmaz vatan
kırmızıya boyanır ülkem
ellerimde hâlâ ezdiğim çakıl taşlarının tozu
çatlamış avuçlarımla
tutunmak isterken yeryüzüne
nerede bir uçurum varsa
kıyısında başlar yazgım
bedenim savrulur yarınlara
ruhum artık talandır sonsuzluğa

şimdi yine duyulmaz sesim
kahrım dağ olup çöker üstüme
günün gölgesinde ağlarken çocukluğum
utanırım
bu yüzden büyümüşlüğümü gizlerim
bir gün elbet duyulur sesim
yeni bir çağın haykırışıdır dilim

pencereme konar göç kuşları
dikiş tutmaz sürgünlüğüm
yamanmayan düş kırıklarımla
ağır aksak yürürüm çıkmaz yolları
arşınlanmış ömrüm geri döner mi
umudum kapanmayan ölü gözleri
belki beni bir sevdaya taşıyacak
gökyüzüne aşk uçuran kuş kanatları

Heybet Akdoğan

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız…