ANLATI
“Seninle ben, her yaşta aşkın yaşanabileceğine, aşkın umut içinde direnerek besleneceğine; bu demek, aşkın hep varolacağına inanıp, çıktık yola.”
Azime Korkmazgil
Azime Karabulut, otuz yaşlarında, evli, iki çocuk annesi. Uşak Lisesinde edebiyat öğretmeni. Eşi de ilköğretim müfettişi. Çoğu evlilikler gibi mutlu ya da mutsuz olup olmadığını sorgulamadan, öylesine, sıradan, tek düze yaşanan bir evlilik. Bir ova gibi dümdüz ve olması gerektiği gibi her şey…
Ve her şey Azime’nin bir dergide Hasan Hüseyin’in bir şiirini okumasıyla başlıyor. 1959 yılında Dost Dergisinin Şubat sayısında yayınlanan Ağustos Şiiri’yle.
Hani bazen tek bir sözcük, tek bir dize bizi alır götürür ya; içimizde bir şeyler kıpırdar, bir titreyiş sarar ya ruhumuzu, o an da hissettikleri de buydu Azime’nin. Okuduğu şiirin bir dizesinde, “Bana sen ne diye duyurdun yalnızlığımı,” diyordu Hasan Hüseyin.
Azime; eşi, çocukları ve öğrencileriyle dolu geniş çevresinde yıllardır farkında olmadan yaşadığı saklı yalnızlığını ağır bir yük gibi nasıl taşıdığını hissediyor bu dizelerde. Ağustos Şiiri’yle içine düşen ateşle, şairin yazdığı tüm şiirleri bulup okumaya başlıyor.
Kim olduğunu bilmeden, görmeden, tanımadan sadece şiirleriyle bir bağ kuruluveriyor arasında. Bu şiirleri yazan adamı bulmalı ve yalnız olmadığını anlatmalıydı ona, bunu mutlaka yapmalıydı…
Uzun bir arayışın ardından buluyor şairin adresini.
Ve mektuplar mektupları takip ediyor…
İkisi de birbirine ilgisiz kalamıyor…
Hasan Hüseyin 7 Ağustos 1963 tarihli mektubunda, “Sen biraz yarınımsın benim,” diyor. “Biraz değil, yarınımsın Azime. Sana Azime’m diyorum anlasana. Seni anlayarak seviyorum Azime. Düşün ki yüzünü görmedim daha. Kimseden de sormadım seni. Seni kendi sözlerinle tanıyorum. Bir de yolladığın resimden. Geç mi kaldık? Yoo, bu da bizim gerçeğimiz…” *
Azime karmakarışık… Azime hayranı olduğu şaire aşık… İçinde çatışan sadakat ve ihanet duygularıyla baş etmesi kolay olmuyor. Sadakatin nerede bittiği, ihanetin nerede başladığına dair kesin bir çizgi yok yaşamda. Doğrular da yanlışlar kadar göreceli…
Görmeden, dokunmadan içimizdeki ıssızlığı paylaşmak istemek sadakatin sınırlarına zarar verebilir miydi?
“Çocuklarını al gel, yeni bir hayat kuralım!” diyordu sevdiği adam.
Yeni bir hayat kurmak, kolay mıydı? Tüm yaşanmışlıkları geride bırakıp gitmek… Onu sevenlere utanç ve acı bırakmak… Yapabilir miydi bunu?
Hasan Hüseyin, “Gel, birlikte düşünelim!” diyordu mektuplarında. Birlikte olduklarında her şeye, herkese karşı daha güçlü olacaklarına inanıyordu.
Birlikte düşünmeye karar verdi Azime. Aşkına sahip çıkacaktı… Çok sancılı ve zorlu bir süreçti bu. 1960 lı yıllarda evli bir kadının aşkını savunması, tutucu bir Anadolu şehrinde pek de kolay değildi. Ama o hiç ödün vermedi. Hep dimdik, hep aşkının arkasında oldu.
Sonunda boşandı eşinden. Ve sonrası Cemal Süreya’nın dediği gibi “İyilik, güzellik”ti. 11 Haziran 1964 de evlendiler. “Bir Oğlum Olacak Adı Temmuz” şiirinde adı geçen Temmuz da bir yıl sonra aralarına katıldı.
Kimdi Hasan Hüseyin Korkmazgil?
Edebiyatımızın Toplumcu- Gerçekçi şairleri arasında önde gelen bir isimdi O. 1927 yılında Gürün’de doğdu. Ortaokulu ve liseyi parasız yatılı okudu. Ankara Gazi Eğitim enstitüsünü bitirdikten sonra Göksun’da öğretmelik yapmaya başladı. Görevinin ilk yılında valizinde bulunan Nazım Hikmet kitapları nedeniyle T.C.K 142. Maddesine muhalefetten yargılanarak üç yıl hüküm giydi.
Özgürlüğüne kavuştuktan sonra, Akis dergisinde çalıştı. Karikatür, Akbaba, Taş ve Yön dergilerinde mizahi öyküler yazdı. İlk şiiri Dost dergisinde çıktı. Varlık, Yelken, İmece, Forum gibi dergiler onun iyice tanınmasını sağladı. Forum ve Toplum dergilerini yönetti.
Kırsal kesim insanlarının ve işçilerin sorunlarını, Halk Edebiyatı öğelerinden yararlanarak, zaman zaman yinelemeye dayalı uzun dizelerden oluşan bir şiir kurgusuyla dile getirdi.1966 da yayınladığı “Kızılırmak” adlı şiir kitabındaki şiirler yüzünden ikinci kez yargılandı ve beraat etti.
Hasan Hüseyin Korkmazgil’i Toplumcu-Gerçekçi şiirin, dili en güzel işleyen şairi olarak da tanımlayabiliriz. Hem halk kültürü, hem aldığı eğitim, hem beslendiği kültür ortamı dil kullanımını zenginleştirmiş, ona bir ayrıcalık katmıştır.
“Kavel” adlı kitabıyla 1964 Yeditepe Şiir Armağanını, “Kızıl Kuğu”ile TRT nin 1970 Sanat Başarı Ödülünü, “Filizkıran Fırtınası” ile de 1982 Ömer Faruk Toprak Şiir Ödülü ve Nevzat Üstün Şiir Ödülünü alan Hasan Hüseyin , bize unutulmaz şiirleriyle birlikte bir aşk hikayesi de bırakıp 1984 de aramızdan ayrılmıştır.
Kaynakça;
Gök Mavisi Bir Türkü / Azime Korkmazgil / Ceylan Yay.
Soner Yalçın / Şair Hasan Hüseyin ile Öğretmen Azime’nin Bitmemiş Aşk Hikayesi / Hürriyet 7 Ekim 2007
Melek Koç
Yazarın diğer yazıları için tıklayınız…
