Yâdına Süpürdüğün Kadarı / Cafer Başer

satır üzerine titreyen
yaşlar kuruduysa dökülen
donan hislerimizi kalem ısıtacak
üşürüz belki diye kışa

yalın ayaklarımı alıştırsaydım
yol uzun geceler siyahtan terk
zigana geçidi geçer sahi
puslu bir bakışa itilirim

her köşeyi dönen sokak suskun
dağılır kafamda çıplak kararlar
siyah güldür hepsi
açılamayan
tutulmuş nefesin bile izi

soldan sağa savrulurum
güneşin boyunda zaten gölgem
kuşlara neden fısıldar ihbar
koşa koşa yolunmuş kanatlar
tellere dolandı bütün ayaklar

kim toplar dağılmış yankıyı
göğün cebinde bir boşluk
sesler sıkışık
kulaklar nedense kalabalık

ağaç koynundayız
oldum olası rüzgârın telaşı
dallarında kaşınan tomurcuk
kır çiçeklerinde coşkun sevinç
hatırım için köşe bucak açan
kokusu dahi kurudu burnumda
ne özlem kaldı ne de hasret
göğüs cebime de katlamadım
arkamdan sallanan mendili

ruhum güzel hem de tertemiz
yâdına süpürdüğün kadarı
sen elinle kendini sildin
ben kaybolmasın diye
kendimi yazdım

Cafer Başer
05/10/25