ŞİİR
Ona deli diyorlardı.
Anlam verilemeyen hâlini
Deliliğine birer kanıt sayıyorlardı.
İnanın(!) bizden biriydi.
Tecimleşmiş dünyayı bölüşmek değil,
Dönüştürmekti deliliği.
Hiçbir aynada kendi sûretine tahammül edemeyen insanlar,
Kendilerini aksettiren her yüzü,
Kırıp dökmek istiyorlar.
Kırılmış cam parçalarına bakıp her seferinde
Yeni bir yüz bulmayı arzuluyorlar.
Aynası olmayanlar ise öfkeden,
Gölgelerine vuruyorlar.
Şiddeti ancak nefret ve kan süslüyor.
Herkes en çekici olan yalnızca benim diyor.
Her çağın putları vardır.
Benim gibi herkesin kaçtığı bir şeyleri
ve çoğunluğun ilahları varken,
Onu unutamayacağımı hiç zannetmemiştim.
Her şeyin zıttıyla tatmin olduğu bu zamanda,
İnsan dengini de özlüyormuş.
Ben dediğin başkasında olan bir yarım.
İnsan tamamlandığına hasrettir.
Bu yaşta bunların farkına varmak
Hiç de hayra alâmet değil.
Ona deli diyorlardı.
“Allahım yalvarırım yardım et,
Unutuyorum.” diye yalvardığı bir gündü.
Gözlerini semaya dikmiş,
Kirli sakallarını ıslatan elbisesiyle yüzünü silmişti.
Meczup ayağını sürüyerek geçmişti yanımdan.
Midemi kaldıran kokusuyla o an sığınmıştım dükkâna…
Ona deli diyorlardı.
Günlerden bir “Kutsal Cuma”ydı.
Modern çarmıhlardan olan bir kaldırımın üstünde Onu dövüyorlardı.
Sıradan olmayanı yönetmek zordur.
Dayak yiyordu demem aslında yanlış oldu.
Çünkü o ayaklar altında bile teslim olmuyordu.
Yediği her tekmede,
“Bu yaptığınızın bedelini sizlere ödeteceğim.” diye şahbazca haykırıyordu.
Can havliyle bağırdıkça,
Yediği tekmeler çoğalıyordu.
Sesi mağmum bir zamanın yankısıydı.
Bir gün yine buna benzer bir günlük yazıyordum.
O ise hayran hayran günlüğüme bakıyordu.
Benden imza atmayı öğrenmek istemişti.
İmzalamayı neden bilmek istiyordu?
Daha düne kadar sokaklarda yatan,
Bir gün ölürse geride hiçbir izi olmayacak birisiydi.
Belki de delilik buydu.
Unutulacağını bile bile,
Hayata bir giz bırakabilmektir.
Asil bir delilik ise
Hiçbir şeyin sahibi olmak istemeyip
Hiç kimseye ait olmadan
Ve bundan vazgeçmeden yaşamaktır.
Ona deli diyorlarmış.
Hamallık yapar amelelik edermiş.
Günlük işlerde çalışırmış.
Kaç zamandır dükkânıma ben yokken bakacak birini arıyordum.
O buna dünden razıydı.
Dükkânda bir kanepem bir de tuvaletim vardı.
Bunu öğrenince ilk defa insanca güldü.
Köpeklik etmeyecekti kapımda.
Şimdiye kadar ona bir parça ekmek verenler,
Hep bunu istemişlerdi en sonunda.
Öncelikle soylu bir deli olacaktı mülkümde.
Şimdi farkına varıyorum;
Deliliğin itibarı dahi maddeymiş.
Akılsızlık da sınıfsalmış.
Zengin delirince boşuna mı “eksantrik” diyorlar.
Ona deli diyorlardı.
“İnsanca pek insanca” davranıyorlardı.
Bir gece onu bulamadım yatağında.
Sokaklar boş birer tiyatro sahnesi gibiydi.
Bir şeyler çalıp kaçtı mı acaba diye düşünmüştüm.
Sabah olunca titreye titreye geldi dükkânıma.
Eski bir kışlağı olan parkta,
Yeşil bir tül gibi üstünü örten çimlerin üzerinde uyumuş kalmış.
Tüm gece “Amor fati”yi sayıklamış!
Bizler umudu barkodlayıp düşlerimize birer sponsor ararken;
O bizler için çürümüş bir rüyayı üstüme kusuyordu.
“Ne işin vardı orada?” diye sorunca
Üzerindeki çamurları silerek:
“Unutuyorum, yine de bilmek istiyorum!
Belleğimi yitirmemek için bazen dışarıda yatıyorum.” diye yanıtladı.
“Neyi unutuyorsun?” diye tekrar sual ettim.
“Gökkuşağını…
Yağmurun ardından ışığın suyla yaptığı anlaşmayı,
Venüs’ün direnişini,
Son yıldız olarak güneşin elinden tutuşunu…
Bir de sabah korosu kuşların,
Gökyüzüne notalar uçururken,
Çıkardıkları kanat seslerini yâd edemiyorum,
Anlamak istiyorum!” diye ünledi.
Varlığından artık umudumu kestiğim bir insandı.
Ona deli diyorlardı.
Yine birilerinden dayak yemişti.
Seni kim/ler dövdü diye soramadan,
“Seni çok yordum.
Hakkını helal et amca!” dedi.
Sesi bir göl kıyısında,
Bir ağacın sessizliği kadar derindi.
Bakışları gökyüzünü yaran yıldırım yalazıydı.
Ardından nidâ ile seslendim durmadı.
Uzun bir süre bekledim.
Bir yarım bir daha dönmedi.
Heybet AKDOĞAN
Yazarın diğer yazıları için tıklayınız…
