ŞİİR
Basit bir hayata inandım,
az şey istedim hayattan.
Bir an geldi; kelimeler
dilimden değil, kalbimden döküldü:
“Sevseydi gitmezdi…”
Dudaklarımda kalan bu cümle
kalbimde yankılandı durdu.
Biraz daha kırılsaydım
kendimden vazgeçecektim,
biraz daha dayansaydım
yine kendimden eksilecektim.
Belki ölümü anacaktım adım adım,
belki de küllerimden
yeniden doğmayı öğrenecektim.
Niçin böyle yanar yüreğim?
İki çift söz bu kadar yakar mı insanı?
Ruhumun ahengini bozan neydi;
hangi eksik sevgi,
hangi yarım cümle?
Sonra oturdum.
Sustum.
Kendime döndüm usulca.
“Sevgili kendim,” dedim,
“Bazen olmuyor…
Ve bazen boş vermek,
kendimden eksilmeyi durdurmaktır.”
Hatice Erdemci
