Cemil Yüksek ve Sesimi Kendim Duymam… / Ömer Yerlikaya

Serhad Artvin Gazetemizin bu haftaki konuğu Şair Cemil Yüksek. Şairimiz, Şavşat Köprüyaka köyünde (Carat) 1958 yılında dünyaya geldi. İlkokulu köyünde okudu; ortaokulun ilk iki yılını Şavşat’ta, son yılını ise Murgul Damar’da tamamladı. 1976 Artvin Öğretmen Okulu son dönem mezunlarındandır. Sırasıyla Tokat, Konya, Adıyaman ve Kocaeli’nin il, ilçe ve köylerinde öğretmenlik yaptı. 2005 yılında emekli olan Yüksek, şu anda Gebze’de yaşıyor ve arada bir memleketine gidip geliyor. Evli; iki oğlu, bir kızı ve onlardan olan altı torunu var.

Gözlerinden hayli sıkıntılı olan şairimizin bir gözü görmezken, diğeri yüzde doksan oranında sorunlu. O, hayata gönül gözüyle bakmaya ve görmeye çalışıyor. Bugüne kadar dört adet şiir kitabı basıldı. Şiirlerinde insan, toplum ve doğa ilişkilerindeki sıkıntıları anlatmaya çalışıyor. İlk dört kitabı Tunga Yayınlarından çıkan şairin, beşinci kitabının altyapı çalışmaları ise devam ediyor.

Sesimi Kendim Duymam adlı şiir kitabı, 2023 yılında Tunga Yayınlarından çıktı ve yüz kırk sayfa hacme sahip. Okudum, inceledim, notlar aldım ve sizler için yorumluyorum. Kitap, hemen başında Salih Altun üstadımızın harika bir sunuş yazısıyla açılıyor.

İlk söz olarak; Cemil Yüksek özgün şiirde kendi tarzını bulan bir usta. Yaşama, insana, doğaya, sevgiye, haksızlığa, yokluğa ve kavgaya tutkuyla karşılık bulmaya çalışıyor; içsel sesini okurla paylaşarak haykırıyor. Şiirlerinin özünde derin bir varoluşsal yalnızlığı ve bıkkınlığı fısıldarken, tüm bunlara rağmen direnen gizli bir gücü de hissettiriyor. Kelimelerin arkasında; hayata kıyısından tutunmuş, yorulmuş ama yıkılmamış bir ruhun portresi var. Hayatın çeperine itilmiş, geçmişin yüküyle hırpalanmış bir ruhun iç dökümünü yansıtıyor. Dizelerinde ayrık otu gibi direngen, yılkı atı gibi gururlu ve ehlileşmeyen bir yalnızlık hâkim. Şair; kırılmaktan ziyade kendi sessizliğinde devleşen, kimseye eyvallahı olmayan bir yorgunlukla insan ıstırabının en derin katmanına, yani görünmeyen acının mutlaklığına dokunuyor. Bedensel bir yaralanma ile ruhsal bir yıkım arasındaki asimetriyi, sarsıcı bir çaresizlik duygusuyla ortaya koyuyor.

Ayrılık, özlem ve çaresizlik temalarını en yoğun şekilde işleyen derin bir melankoliyi okurun beğenisine sunuyor. Kurulan tezatlar ve metaforlar, insanın içine işleyen bir sıkışmışlık hissini anlatıyor. İnsanın acısı karşısında tamamen eylemsiz ve savunmasız kaldığı, kelimelerin hükmünü yitirdiği o ağır ve hüzünlü anı muazzam bir estetikle özetliyor. Duygusal bir tükenişi, adanmışlığı ve kimlik kaybını matematiksel kavramlar üzerinden anlatan çok güçlü bir şiirsel metafor zinciri; insan ruhunun en sıcak, en karmaşık ve en acı verici yok oluşunu tarif ediyor. Karşıdaki kişiyi hayatının hem yutan elemanı hem de tek varlık sebebi ilan ederken, kendini ise bölünmüş, sıfırlanmış ve kendi içinden çıkarıldığında “hiç” kalacak bir değer olarak görüyor. Dizeler bu yönüyle çok güçlü bir edebi dertleşmeyle sürüyor.

Şair, şiirlerinde başlık kullanmıyor. Gerekçesini ise şöyle açıklıyor:
“Zaten az okuyan bir toplumuz. Başlığı okuyan, şiiri okumuyor. Kitabı okuyan, istediği şiire kendi anladığı ve yorumladığı başlığı koyabilir.”

Serhad Artvin Gazetesi olarak hemşerimiz Şair Cemil Yüksek beyefendiye sonsuz başarı dileklerimizi iletiyor; ailesi ve tüm sevdikleriyle birlikte sağlıklı ve mutlu bir yaşam diliyoruz.

Sevgiyle kalın.

Ömer Yerlikaya