AV MEVSİMİ / Binnaz Deniz Yıldız

Her şeyi bıraktım, yaprağın dokusunda… Karanlıkta ketum bir sis -görüntüler…

Köstekli bir saat gibi ellerimde arınmış bir suydu Mars’ın tarihi

Suçüstü yakaladım kızıl uykusunda mevsim çiçeklerini

Her şeyi bıraktım, her şeyi, ikizim bir masada… Protestan bir rahip, zincirli kulaklarımda

Duyurdu Âdemi-boğuk bir yankı –Âdem olan anlar! –yüreğindeki kımıltısız denizi

Kanlı üzümleri şarap yaptım ağrıyan bacaklarımla, felsefe taşını yundum

Ateşten salıncağın şeytan adasında. Ve ağzımın yumaktan kesiğiydi Diderot

Her şeyi bıraktım… Ayaklarının ucunda basarak dolaşan Nazım…

Matisse’nin oyuncak tabutu… Fuzuli’nin şarap şişesi dudaklarımda…

Ve Dede Efendi’den kün makamında Ol! Tanrı sundu bana alfabesini

Gözlerimi bağladı,. “Sen kurşun askersin, yaramaz çocuk, karanlık yüz!”

Ağır ceza kanunları… Şırıltı sesi, gözlerimde dondu , sesin tekkesi

Tanrı sundu bana alfabesini!

Bir labirentte yürüyor Dostoyevski, kucağını açıyor, düşüyorum kucağından o delinin

Sırtlan bıçağı… Dövülüyor evlerin çatılarında

Alıkoydum tenimi köstekli bir saatin tam ortasında

Canhıraş pusuda, yalıyor kanımı Drakula! KIR ,DEVİR,YIK  yüreğimdeki heykeli!

ŞİMDİ ZAMAN AV MEVSİMİ!

Binnaz Deniz Yıldız