ŞİİR
Dalgın düşünceli
nereye gittiğini bilmeyen adımlarla
canı burnunda
yürüyor…
Avurtlarını şişiriyor
en kaba küfürleri
sıralamak istiyor
boÄŸazı yırtılırcasına…
Sonra birden duruyor;
“ayıp olur” diyor kendi
kendine…
Yeniden alevleniyor;
“bizi böylesine yaÅŸatanlar
utanmıyor da
ben mi utanacağım
sesli küfür ederken
yaÅŸama….”
Dalgın ezik
bastırılmış
düşündüklerini
söyleyemeyen,
dilini karnına düşürerek
yürüyüp gidiyor
belirsizliÄŸe,
belirsizlik yerine dirence gelseydi keÅŸke…
Cemil YüksekÂ
Yazarın diÄŸer yazıları için tıklayınız…
