Melankoli

Melankoli

Unutamadıklarım bir bir yakamda
Yarım kalmış işlerin telaşı
Ve ölüyor vakitler yavaş yavaş
Vahşi bir yırtıcının dişleri arasında
Zaman
Anafor misali yutuyor herşeyi
Yutuyor doymak bilmez açgözlülüğüyle
Geceyi soyunup atarken gökyüzü
Daha bir karanlık geliyor bana
Ve telaş
Ve kaos
Ve kalabalıklar boğuyor gündüzü
Sesi kısılmış bir düş kırıntısı ellerimde
Ellerimde ölen vakitlerin cesetleri
Bir bir serpiyorum toprağa
Ve her açan çiçekte doğuyorlar yeniden
Doğuyor ve gülümsüyor acı acı
Gülümsüyorlar hayata.

Enver Karahan

Share

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir