Kadife Çiçekleri Gökyüzü Açar

Kadife Çiçekleri Gökyüzü Açar

Ellerimi kadehlerden önce alıyor gözlerin
Azalan omzuyla bir akşam kalkıyor masadan
Yürümenin hep kendisiyle kavgası var
İki göz ateş edip yağmuru oluyorsun aşkın
Kuşları kollarıyla gurbete veren ağaçlar gibi
Veriyorsun beni dudağı olmayan şarkılara
Kalbimi tükürebilsem seni unutacağım
Lirik bir sis bağlıyor umudun yolunu
Aklımın her yerinde gezen yüzüne fuzuliyim
İnsanın insana hüsran olduğu bir dünya burası
Yalnızlığın ihtişamı bu yalnızlığın ihtişamı
Meftunudur ıslak yanaklar yüzümün benim
Nereye yuvarlandığını bilmeyen bir çığlık gibi gidiyorum
Yol sadece varmak isteyenleri mi sever
Şuracıkta ölsem dönüp bakmayacak mı yıldızlar
Elbette benim için ağla demiyorum sana
Ama parmak izlerinden bir iz bırak bana
Vedaların ayakları uzadıkça göç sıla olur
Mavi masmavi öpersin yaşamayı
Aşk kemiğe dayanmaktan rüzgâra sığınır
Telefonlar üşümez yoksul mahallelerde
Dağ çileği dudaklarında serin bir mor mevsim
Kadife çiçekleri gökyüzü açar
Dilenciler kuş olur gönlünün sokaklarına
Sen ölümden umudunu kesme ölüm gözlüm

Servan Erdinç

Share

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir