Fragmanlar

Fragmanlar

RUHUM,
SÜRREAL BİR TABLODA HAPSOLMUŞ;
BEDENİM İSE SEYRE DALMIŞ

KALBİME YASLANDIM,
GÖZLERİM ZİFİRİ.
DÜŞLERİME MÜEBBET VERDİ,
YAŞAMIN GERÇEKLİĞİ.

-‘’Dostluk güzeldir’’ dediler.
‘’Gördünüz mü yoksa onları?’’ dedim.

UMUTLARIN BOŞA ÇIKMASI,
KARAMSARLIKLA DOLU BİR HAYAT SÜRMENİN
BİR NEVİ AYAK SESİDİR.
VE BU KARAMSARLIĞA EN BÜYÜK DİRENİŞ:
‘’BİR UMUDUM DAHA VAR’’ DİYEBİLMEKTİR.

Toplumsal haksızlığa
salt insanlık için direnen onurluların,
menfaati için direnen riyakarlar tarafından,
birgün haksızlığa maruz kalması kaçınılmaz gerçekliktir.

NE ACIDIR Kİ! HİÇBİR DOĞAL AFET,
İNSANOĞLUNUN YARATTIĞI KARGAŞAYLA
BOY ÖLÇÜŞEMİYOR.

Sessizliğin sesini dinliyordum anlamsızca,
lal olmuştu sanki dilim.
Gözlerim koyu bir sohbete dalmıştı,
odaklandığı küçük bir noktada.
O nokta kadar küçük müydü herşey;
yada büyük müydü hayallerim kadar?

RUHUM,
BEDENİMDEKİ TAHTINA KURULMUŞ TEK İKTİDAR;
BEDENİM İSE
ÇATIŞMA HALİNDE, EN MUHALİFLİĞİYLE.

Ruhum, anaforda uzanırken yitirilmişliğe;
izliyorum bedenime yakılan ağıtları,
en çaresizliğimle…

Enver Karahan / Fragmanlar

Share

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir