Dehlizimden Kaçan Alaca Baykuş

Dehlizimden Kaçan Alaca Baykuş

Bir parçamı düşürmüş olmalıyım zaman kaymalarımda açılan dehlizde
Bir eksiklik var içimde kapıları açılıp kapanan boş odalardan birinde
Yarım ruhum varım derken bile yokum der gibi yanıp söner ışığı titrek
Bir yandan da bilincimde gece bitmedi henüz
Yüzüyor geçmiş, bugün ve geleceğim artık görmek istemediğim bej denizde
Nefes almadan devam edebildiğimi fark ettiğim günden beri

Tekinsiz varlığımdan kalan son izi silmeye çalışırken
Kendimi kaç kez durdurduğumu hatırla aklım eğer ordaysan
Yaşadığımı sandığım cansız devirde sapa sayılan düşlerim
Kasvetime çığır açmaktan vazgeçmeli
Ki onlar benden kopalı kaç zaman oldu bilmiyorum
Eski günlerim birkaç anımın toplamı
Şimdilerimde çıkarmalarım kalanlı

Her taraftan vuruyor hayat içime içime
Zehri acı acı kusuyorum
Açılan her bir kesiğimden tayflar saçılıyor
Bu anlattığım şimdiki zaman değil ki aklım geçmedi yorgunluğun
Geçmişimde tekrar tekrar yaşadığım için bugünmüş gibi geliyor
Bir tarihi romanım ben okuyanım az, gerçeği tam bilen yok
Kurgudan oluşan alaca baykuş da kaçıyor
Bir parçamı düşürdüğüm dehlizden

Belki yaşardım gerçekten düş yaralarım olmadan
Artık çok geç deme mantığım bana geçecek de
Sen kötü söyledikçe ekleniyor yeni bir zincir halkası imgelemime
Bir süre daha buna dayanabilirim peki ya sonra
Düşmek istemiyorum genişleyen karanlığıma
Söylemekten çekiniyorum anlaşılan gerçeği
Zaten düşmüş olduğum karanlığın ben olduğunu

Puslu bir huşudan alaca baykuş ses ver
Sezgili bir gizden düşüncelerim son ver bana.

Uğur Ünen

Share

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir